Γαστρονομική Ιατρική ή όταν η κουζίνα μπαίνει στο πρόγραμμα σπουδών των ιατρικών σχολών.

Γαστρονομική Ιατρική ή όταν η κουζίνα μπαίνει στο πρόγραμμα σπουδών των ιατρικών σχολών.

Ένας γιατρός μπορεί να αναγνωρίσει με ακρίβεια τη δυσλιπιδαιμία, να επιλέξει στατίνη και να ρυθμίσει τη δόση της. Αν ο ασθενής τον ρωτήσει, όμως, τι ακριβώς να μαγειρέψει το βράδυ, η απάντηση συνήθως περιορίζεται σε μια γενικότητα περί μεσογειακής διατροφής.

Το κενό αυτό, ανάμεσα στη βιοχημική γνώση και στην πρακτική εφαρμογή της, γέννησε ένα νέο πεδίο: τη Γαστρονομική Ιατρική.

Τι είναι

Ο ορισμός που επικρατεί στη βιβλιογραφία την περιγράφει ως πεδίο της ιατρικής βασισμένο σε τεκμήρια, το οποίο συνδυάζει την τέχνη του φαγητού και της μαγειρικής με την επιστήμη της ιατρικής.

Στόχος της δεν είναι να μάθει τον γιατρό να μαγειρεύει αλλά να του δώσει τα εργαλεία ώστε να βοηθήσει τον ασθενή να πάρει ρεαλιστικές αποφάσεις για το τι θα πρέπει να τρώςι.

Η διαφορά από την κλασική διδασκαλία της διατροφής είναι ουσιώδης. Η δεύτερη επικεντρώνεται στη βιοχημεία των θρεπτικών συστατικών και στις συνέπειες των ελλείψεων, γνώση απαραίτητη φυσικά, αλλά περιορισμένης αξίας τη στιγμή που ο ασθενής κάθεται απέναντι και ρωτά τι ακριβώς θα μπορούσε ν’ αγοράσει.

Γιατί προέκυψε η γαστρονομική ιατρική

Η αφετηρία της είναι μια παραδοξότητα. Η διατροφή συγκαταλέγεται στους κορυφαίους τροποποιήσιμους παράγοντες κινδύνου για τη νοσηρότητα και τη θνησιμότητα παγκοσμίως, ενώ η εκπαίδευση των γιατρών σε αυτήν παραμένει, διεθνώς και δυστυχώς ελάχιστη: λίγες μόνο ώρες σε ολόκληρο το πρόγραμμα σπουδών και αυτό όχι σε όλες τις ιατρικές σχολές.

Το πεδίο αναπτύχθηκε αρχικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, με το πρώτο μάθημα μαγειρικής και διατροφής σε αμερικανική ιατρική σχολή να εισάγεται το 2003 και έκτοτε μεταφέρθηκε στην Ευρώπη με τοπικές ιδιαιτερότητες και προσαρμογές.

Πώς διδάσκεται η γαστρονομική ιατρική;

Το χαρακτηριστικό εργαλείο του πεδίου είναι η εκπαιδευτική κουζίνα: ένας πραγματικός χώρος μαγειρικής όπου οι φοιτητές δουλεύουν με τα χέρια τους , με την τυπική δομή ενός μαθήματος να περιλαμβάνει τρία σκέλη.

1ο: διαδικτυακή μελέτη της σχετικής βιβλιογραφίας για συγκεκριμένες παθήσεις. 2ο: πρακτικό μάθημα μαγειρικής, που συνήθως συντονίζεται από μια τριάδα: σεφ, διαιτολόγο και ιατρό. 3ο: συζήτηση κλινικού περιστατικού όπου οι συμμετέχοντες συνδέουν τις συνταγές που μόλις ετοίμασαν με τη συνολική διαχείριση του ασθενούς.

Σήμερα, ενσωματώνονται επιπλέον στο μάθημα και οι τεχνικές επικοινωνίας καθώς και ζητήματα που σπάνια θίγονται στην αμφιθεατρική διδασκαλία, όπως, το κόστος των τροφίμων, οι πολιτισμικές συνήθειες και η πρόσβαση σε φρέσκα προϊόντα!

Πού διδάσκεται η γαστρονομική ιατρική στην Ευρώπη;

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι εξαρχής: δεν υπάρχει στην Ευρώπη πανεπιστημιακό τμήμα «Γαστρονομικής Ιατρικής» αλλά μαθήματα ενταγμένα σε ιατρικές σχολές, συνήθως κατ’ επιλογήν.

  • Ηνωμένο Βασίλειο. Ο οργανισμός Culinary Medicine UK διδάσκει από το 2017 σε εκπαιδευτική κουζίνα εντός της σχολής μαγειρικής Westminster Kingsway College, με τα μαθήματά του ενταγμένα στα προγράμματα των ιατρικών σχολών του Bristol και του UCL. Το UCL Medical School περιγράφει αναλυτικά τη δομή του μαθήματος, που συνδυάζει διαδικτυακή ενότητα, φροντιστήρια, ανάλυση περιστατικών και εκπαίδευση σε μαγειρικές δεξιότητες.
  • Γερμανία. Το πρώτο προσαρμοσμένο πρόγραμμα αναπτύχθηκε το 2020 από το Ινστιτούτο Διατροφής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Georg-August του Göttingen, σε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό φορέα Culinary Medicine Germany. Το ίδιο κατ’ επιλογήν μάθημα προσφέρεται πλέον και στις ιατρικές σχολές του Gießen και του Brandenburg, ενώ αντίστοιχες δράσεις έχουν καταγραφεί στο Charité του Βερολίνου και στο Düsseldorf.
  • Ισπανία. Το Basque Culinary Center στο Donostia-San Sebastián, σχολή Γαστρονομικών Επιστημών του Mondragon Unibertsitatea, προσφέρει επίσημο μεταπτυχιακό στις Γαστρονομικές Επιστήμες. Δεν πρόκειται για ιατρικό πρόγραμμα, αποτελεί όμως τον πλησιέστερο πανεπιστημιακό θεσμό στην τομή τροφής και επιστήμης.
  • Ιταλία — η μόνη χώρα που θεσμοθέτησε τον κλάδο. Το ιταλικό σύστημα διαθέτει πλέον αυτοτελείς κατηγορίες πτυχίων για τις Γαστρονομικές Επιστήμες: L/GASTR για τον τριετή κύκλο και LM/GASTR για τον μεταπτυχιακό. Τρία ιδρύματα ξεχωρίζουν:
    • Πανεπιστήμιο Γαστρονομικών Επιστημών του Pollenzo (UNISG), στην επαρχία Cuneo. Ιδρύθηκε το 2004 με πρωτοβουλία του Slow Food και αποτελεί, κατά τη διεθνή βιβλιογραφία, το πρώτο διεπιστημονικό πρόγραμμα γαστρονομικών επιστημών παγκοσμίως. Είναι μη κρατικό και νομίμως αναγνωρισμένο από το ιταλικό κράτος.
    • Πανεπιστήμιο της Πάρμας. Το Τμήμα Επιστημών Τροφίμων ίδρυσε την ίδια χρονιά το πρώτο δημόσιο πτυχίο Γαστρονομικών Επιστημών, με 180 διδακτικές μονάδες σε τρία έτη και συνέχεια σε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών. Το πρόγραμμα συνδυάζει χημεία, μικροβιολογία και τεχνολογία τροφίμων με ιστορία, ανθρωπολογία και ψυχολογία της διατροφής.
    • Πανεπιστήμιο Sapienza (Ρώμη) και Πανεπιστήμιο της Tuscia. Τα δύο ιδρύματα συνδιοργανώνουν το τριετές πρόγραμμα με τίτλο «Επιστήμες, Πολιτισμοί και Πολιτικές της Γαστρονομίας για την Ευεξία»  αλλά και το μεταπτυχιακό «Management των Γαστρονομικών Επιστημών για την Ευεξία», διάρκειας δύο ετών και 120 διδακτικών μονάδων. Και τα δύο προγράμματα υπάγονται στο Τμήμα Πειραματικής Ιατρικής, στις Σχολές Ιατρικής, Οδοντιατρικής και Φαρμακευτικής του πανεπιστημίου La Sapienza, δηλαδή, η γαστρονομία διδάσκεται εντός της ιατρικής σχολής με περισσότερα από δεκαπέντε συνεργαζόμενα τμήματα των δύο πανεπιστημίων.

Αξίζει, πάντως, να πούμε ότι οι ιταλικές σχολές Γαστρονομικών Επιστημών δεν διδάσκουν Γαστρονομική Ιατρική με τη στενή έννοια του όρου, αλλά εκπαιδεύουν επιστήμονες και στελέχη του τομέα τροφίμων και όχι γιατρούς και η περίπτωση του παν. La Sapienza της Ρώμης δείχνει προς ποια κατεύθυνση κινείται ο κλάδος, δηλαδή, όταν ένα πτυχίο γαστρονομίας στεγάζεται σε τμήμα Πειραματικής Ιατρικής και φέρει στον τίτλο του τη λέξη «ευεξία», η απόσταση από την κουζίνα ως το ιατρικό αμφιθέατρο έχει ήδη καλυφθεί κατά το ήμισυ!

Και στην Ελλάδα;

Σε εμάς εντοπίζεται ένα παράδοξο: η χώρα που έδωσε στη διεθνή βιβλιογραφία το πρότυπο της μεσογειακής διατροφής δεν διαθέτει, ενταγμένο μάθημα Γαστρονομικής Ιατρικής σε καμία ιατρική σχολή. Ο όρος κυκλοφορεί μέσω φορέων συνεχιζόμενης εκπαίδευσης (κρατικών και ιδιωτικών) και μέσω γιατρών που έχουν πιστοποιηθεί στο εξωτερικό.

Τι σημαίνει για το φαρμακείο

Ο φαρμακοποιός βρίσκεται, εκ των πραγμάτων, στη θέση που περιγράφει το πεδίο: δέχεται καθημερινά ερωτήσεις για το τι «επιτρέπεται» να φάει κάποιος με διαβήτη, με υπέρταση ή υπό αντιπηκτική αγωγή. Η λογική της Γαστρονομικής Ιατρικής — συγκεκριμένη, εφαρμόσιμη, προσαρμοσμένη στον προϋπολογισμό και στις συνήθειες του ανθρώπου απέναντι — είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται μια τέτοια συμβουλή για να μη μείνει ευχολόγιο.

Χωρίς υπερβολές, πάντως: το πεδίο δεν αντικαθιστά τον διαιτολόγο ούτε νομιμοποιεί τη διατροφική καθοδήγηση από μη αρμόδιους. Προτείνει, απλώς, ότι όποιος συμβουλεύει για τη διατροφή οφείλει να ξέρει πώς μοιαίνει η συμβουλή του όταν φτάσει στο πιάτο.

Πηγές

Επιστημονική τεκμηρίωση

Πανεπιστημιακά προγράμματα